Ένα editorial στο New England Journal of Medicine, ένα από τα σημαντικότερα επιστημονικά ιατρικά περιοδικά παγκοσμίως, συμπύκνωσε αυτό που αντιμετωπίζουμε: «Είμαστε σε αχαρτογράφητη περιοχή».
Και αυτό προφανώς όχι γιατί η ανθρωπότητα για πρώτη φορά αντιμετωπίζει επιδημίες.
Για την ακρίβεια η ιστορία της ανθρωπότητας είναι μια ιστορία επιδημιών και ο θάνατος από λοιμώδες νόσημα ήταν αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινότητας σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας.
Μόνο στον 20ο αιώνα καταφέραμε κάπως να τροποποιήσουμε αυτή τη συνθήκη, για τις χώρες που πέρασαν το «επιδημιολογικό κατώφλι», κυρίως μέσα από τη βελτίωση των συνθηκών ζωής (καθαρό τρεχούμενο νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, κεντρική θέρμανση, σπίτια με αποχέτευση που δεν κατέληγε στην ύδρευση), τα αντιβιοτικά και τους μαζικούς εμβολιασμούς.
Πάντως, εδώ και αρκετές δεκαετίες δεν έχουμε αντιμετωπίσει τέτοια μεγάλη επιδημία παγκοσμίως, στις νέες συνθήκες της αύξησης του πληθυσμού, της μεγάλης συγκέντρωσης ανθρώπων σε αστικά κέντρα και της πολύ μεγάλης αύξησης των αεροπορικών ταξιδιών και της παγκοσμιοποίησης.
Άλλωστε, ακόμα και στο παρελθόν οι καραντίνες, τα λοιμοκαθαρτήρια και τα λοιπά μέτρα μάλλον δεν είχαν δείξει μεγάλη αποτελεσματικότητα, σε αντίθεση με άλλα μέτρα που αφορούσαν τη δημόσια υγεία.
Για παράδειγμα, η καραντίνα σε ασθενείς με χολέρα, της οποίας είχαμε συχνά ξεσπάσματα στην Ευρώπη μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα πολύ λίγο ωφελούσε όταν π.χ.
τα λύματα από την αποχέτευση κατέληγαν στο δίκτυο ύδρευσης.
Ένας ιός που εκμεταλλεύεται την κοινωνικότητά μας Και τα πράγματα, όπως ήδη γνωρίζουμε από την εποχική γρίπη (αλλά και τις πανδημίες γρίπης, τόσο την ιδιαίτερα θανατηφόρα του 1918 όσο και τις λιγότερο θανατηφόρες του 1957, του 1968 και του 2009) είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα στον έλεγχο μιας λοίμωξης που μεταδίδεται εύκολα σε συνθήκες κοινωνικού συγχρωτισμού και στην οποία τα βαριά περιστατικά είναι η κορυφή του παγόβουνου ενός πολύ μεγαλύτερου αριθμού ήπιων κρουσμάτων αλλά ακόμα και ασυμπτωματικών ασθενών.
Πανδημία...
Πηγή/Περισσότερα: in.gr



















